W czasie powstania listopadowego został mianowany setnikiem Gwardii Bezpieczeństwa. Po upadku powstania, od roku 1831 prowadził własną pracownię rzeźbiarską. W latach 1844–1862 był profesorem rzeźby i rysunku ornamentacyjnego w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie. Od roku 1865 pracował jako profesor w Szkole Rysunkowej w Warszawie. Utrata wzroku w roku 1868 spowodowała jego wycofanie się z działalności pedagogicznej, artystycznej i społecznejMelbechowska-Luty 1979, s. 40, 41. Ostatnie lata życia spędził w nędzy i osamotnieniu.
Jego uczniami byli m.in.: Andrzej Pruszyński, Bolesław Syrewicz i Pius WelońskiMelbechowska-Luty 1979, s. 40.
Jest autorem wielu dzieł rzeźbiarskich o zróżnicowanej tematyce. Do najważniejszych należą: pomnik Syreny w Warszawie, oprawa architektoniczna pomnika nagrobnego Aleksandry i Stanisława Kostki Potockich w Wilanowie (wspólnie z Jakubem Tatarkiewiczem), pomnik oficerów lojalistów poległych w powstaniu listopadowym (8 lwów i 4 orły, reszta pomnika jest autorstwa Antonia Corazziego), dekoracja rzeźbiarska Teatru Wielkiego w Warszawie oraz liczne figury, ołtarze i ambona katedry warszawskiej (ok. 1839)Melbechowska-Luty 1979, s. 41, 42.
Opracował Katalog muszkułów zewnętrznych ciała ludzkiego dla użytku sposobiących się na artystów (1845)Melbechowska-Luty 1979, s.