Po 1850 roku Dargomyżski zbliżył się do grupy młodych kompozytorów nazywanej później Potężną Gromadką. Od 1859 był członkiem zarządu Rosyjskiego Towarzystwa Muzycznego, a od 1867 roku – prezesem jego petersburskiego oddziału. W ostatnim okresie życia skomponował trzy utwory symfoniczne: Kozaczek ukraiński, Baba Jaga i Fantazja fińska. Około 1865 roku rozpoczął prace nad swoją ostatnią operą Kamienny gość, z librettem według dramatu Puszkina pod tym samym tytułem; utworu tego nie zdołał jednak ukończyć. Kamiennego gościa wystawiono po raz pierwszy w Petersburgu w 1872 roku, po uzupełnieniu partytury przez Cezara Cui i zinstrumentowaniu całości przez Nikołaja Rimskiego-Korsakowa.
Znaczenie Twórczość Dargomyżskiego, objętościowo skromna, jest uważana za istotny łącznik między dorobkiem Glinki a dziełami Potężnej Gromadki. Szczególne zasługi położył w dziedzinie harmoniki, rozwijając chromatykę i wprowadzając skalę całotonową.
Dzieła Opery Esmeralda (1838) Rusałka (1856) Kamienny gość (nieukończona)
Utwory symfoniczne Kozaczek ukraiński Baba Jaga Fantazja fińska
Pieśni i utwory chóralne
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Rosyjscy kompozytorzy operowi Kategoria:Urodzeni w 1813 Kategoria:Zmarli w 1869 Kategoria:Rosyjscy kompozytorzy romantyzmu