W 248 r. sprzymierzyli się z Gotami i Wandalami i najechali położone na Bałkanach rzymskie prowincje Mezję Dolną i Trację, a ostatecznie osiedlili się na terenie Siedmiogrodu w dzisiejszej Rumunii (według Jordanesa ziemie opuszczane przez Gepidów w III w. zostały zajęte przez lud Widiwariów). Pod koniec III wieku Gepidzi popadli w konflikt z Gotami.

W drugiej połowie III wieku Gepidowie osiedlili się nad rzeką Cisą, a w IV wieku zostali podbici przez Ostrogotów, którzy przybyli tam znad Morza Czarnego po ataku koczowniczych Hunów w 375 r.

Pod władzą Hunów (V wiek) Hunowie postępowali na zachód i w początku V wieku dotarli do Panonii i podbili zamieszkujące ją plemiona, w tym Gepidów. Gepidowie są wymienieni w kontekście spustoszeń dokonanych przez różne plemiona podczas ataków na rzymską Galię na przełomie 406 i 407 roku. Do połowy V wieku Gepidowie znajdowali się pod zwierzchnictwem Hunów. W przeciwieństwie do Ostrogotów, którzy pod rządami Hunów nie mieli własnych królów, Gepidzi mieli możliwość wyboru własnych królów przez cały okres panowania Hunów. Za panowania króla Ardaryka wojownicy Gepidów stali się szanowaną siłą i utworzyli lewe skrzydło armii Hunów w bitwie na Polach Katalaunijskich w 451 roku, gdzie zostali pokonani przez Franków.