Pochylona głowa harmonizuje wysunięte obok piersi muskularne ramię.
U stóp Ledy raczkuje jej potomstwo: Helena, Klitajmestra, Kastor, Polluks. Według historyka sztuki Franka Zöllnera erotyzm na obrazie potęguje obecna roślinność przybrzeżna na środkowym planie. Nawiązaniem do prokreacji jest pałka szerokolistna, której kwiatostan na kształt kolby. Roślina ta w stosownym momencie rozsiewa nasiona. Roznoszone przez wiatr nasiona zapewniają roślinie rozprzestrzenianie się i trwanie. Biografiści Leonarda Charles Nicholl i Walter Isaacson zwracają uwagę, że Leonardo skupiał się przede wszystkim na rozrodczości, a nie na erotyzmie.
Historia Leda została namalowana na bazie wielu szkiców. Pierwsze rysunki powstały około 1505 roku. W jednym z najwcześniejszych szkiców Leonardo przedstawił klęczącą Ledę, wzorując się na postaci św. Hieronima z niedokończonego Świętego Hieronima na pustyni. W późniejszych szkicach nadał lekkie wygięcie ciału Ledy ściganej przez łabędzia. Na samym końcu zdecydował się namalować akt. Na jednym z rysunków Zeus-łabędź obejmuje Ledę skrzydłem, a Leda delikatnie pieści jego głowę lewą ręką oraz czule się do niego zwraca. Prawą ręką wskazuje dopiero co wyklute z jaj potomstwo. Obraz namalowano na desce.