Warunki te spowodowały, że temperatura ciała Michela Siffre’a spadła do około 34 °C. Fizycznie był wyczerpany i osłabiony tak bardzo, że z trudem udało się go wydobyć na powierzchnię, nie był bowiem niemal w stanie współpracować z ratownikami.
W 1972 eksperyment został powtórzony, przy współpracy z NASA, tym razem spędził w jaskini w Teksasie 6 miesięcy. Kiedy się budził, naukowcy włączali światło, jeśli zasypiał, gasili. Jadł i spał kiedy tylko chciał. Na początku jego cykl spania/czuwania był bardzo nieregularny, ale ustabilizował się w końcu do dość regularnego wzorca, pomiędzy 25 a 30 godzin, czyli był trochę dłuższy niż doba.
Publikacje Hors du temps. L’expérience du 16 juillet 1962 au fond du gouffre de Scarasson par celui qui l’a vécue, 1963 Des merveilles sous la terre, 1976 Stalactites, stalagmites, 1984 L’or des gouffres: découvertes dans les jungles mayas, 1979 Dans les abîmes de la terre, 1975 La France des grottes et cavernes, 1999 A la recherche de l’art des cavernes du pays Maya, 1979 Découvertes dans les grottes mayas, 1993
Przypisy