Heksaemeron jest właśnie jedną z nich.
Motywów powstania i włączenia do Biblii opowieści o stworzeniu upatrywać można w sytuacji politycznej Izraelitów, którzy, uważając się za naród wybrany, po upadku Królestwa Judy pozbawieni byli własnego państwa. Rodziło to pytania o powód poddania narodu wybranego obcym, politeistycznym ludom. Heksaemeron głosi, że Jahwe jest nie tylko bogiem Izraela, ale stwórcą całego świata i działanie obcych dla Izraelitów narodów stanowi wyraz działania Boga, narzędzie w boskich rękach. Do wyrażenia tej idei konieczne było odwołanie się do obowiązujących ówcześnie pojęć kosmologicznych i ówczesnej wiedzy na temat świata. Jednak to nie one stanowią zasadniczy element Heksaemeronu, stanowią raczej tło dla zasadniczego przesłania utworu: stworzenia świata przez Jahwe, barwny sposób przekazywania treści teologicznych. Było to tym ważniejsze, że odbiorcą był Żyd mieszkający wśród wyznawców innych religii, posiadających swoje opowieści o stworzeniu (Marduk zabijający Tiamat i czyniący świat z jej ciała), na które Biblia musiała dać odpowiedź. Ponadto w Babilonii rozwijała się ściśle wtedy połączona z mitologią astronomia. W tym kontekście autorzy biblijni wskazali, że typowe dla sąsiadów z Mezopotamii kulty astralne, a dla sąsiadów z Egiptu kulty zwierząt, są błędne, jako kulty stworzeń, a nie stwórcy.