W 1460 miasta złożyły jemu hołd. Prawdopodobnie Otton III miał zapewnić późniejszemu margrabiemu Albrechtowi III, przejęcie władzy w księstwie szczecińskim, na wypadek bezpotomnej śmierci. Tenże udzielił Ottonowi pomocy w przejęciu dóbr po Eryku Pomorskim, księciu słupskim, o które spór toczył z Erykiem II. Otton III zajął wówczas zachodnią część księstwa słupskiego, tj. część ziem wołogoskich z Gryficami, Kamieniem, StargardemE. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, s. 424–425.K. Kozłowski, J. Podralski, Gryfici. Książęta Pomorza Zachodniego, s. 101., oraz Łobzem, Borkowem Wielkim, Płotami, Dobrą Nowogardzką i NowogardemJ.W. Szymański, Książęcy ród Gryfitów, s. 339.. Konflikt z Erykiem również obejmował kwestię gospodarczą, a szczególnie walkę o prymat w handlu morskim pomiędzy Szczecinem a Stargardem. Otton III opowiedział się wówczas za Szczecinem, a Eryk wspomagał do 1462 Stargard.
Nie zdążył się ożenić. Zmarł w wieku 20 lat we Wkryujściu (Ueckermünde) podczas epidemii, w trakcie której zmarli także jego dwaj przyrodni bracia, synowie Warcisława X, księcia bardowskiego, rugijskiego i wołogoskiego. Był ostatnim ze szczecińskiej linii GryfitówE. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, s.