pałac był siedzibą Komisji Brukowej.

Od 1800 właścicielem pałacu był cukiernik Ludwik Nesti, który otworzył w nim hotel „Paryski“ (później „Europejski“), restaurację i cukiernię. W latach 1810–1837 pałac był własnością rodziny Kernerów. Przed 1830 w pałacu mieściła się restauracja i Hotel d’Europe. W 1837 budynek został zakupiony przez rząd Królestwa Polskiego, do 1842 mieścił się w nim Aleksandryjski Instytut Wychowania Panien. Po przeniesieniu szkoły do Puław, w 1843 gmach został przekazany na siedzibę arcybiskupa warszawskiego. Funkcję tę pełni do dziś; stąd nosi także nazwę Domu Arcybiskupów Warszawskich.

Pałac został spalony w czasie powstania warszawskiego. Został odbudowany w latach 1949–1954 według projektu Stanisława Marzyńskiego w późnobarokowej-klasycystycznej formie z XVIII wieku. Po odbudowie pałac stał się rezydencją prymasa Polski.

W 1953 funkcjonariusze Urzędu Bezpieczeństwa zatrzymali w pałacu Stefana Wyszyńskiego; po uwolnieniu i powrocie z internowania w 1956 prymas mieszkał w nim do śmierci w 1981.

W 1962, w związku z budową ul. Schillera, ogród pałacowy został skrócony o połowę i obecnie kończy się on murem bezpośrednio za rokokową altaną.

W 2021 na dziedzińcu pałacu odsłonięto popiersie Stefana Wyszyńskiego.

Zobacz też Pałac Prymasowski w Warszawie

Wnętrza

Przypisy

Warszawa

Borchów