Przed akcją ambasador Niemiec Edmund Veesenmayer aresztował regenta bez użycia siły, nie wiadomo, jak przekonał admirała do oddania się w ręce nazistów.
Oprócz komanda Skorzenego, w operacji Panzerfaust użyto także 30 czołgów typu Königstiger z 22 Dywizji Pancernej i 8 czołgów typu Panther – wspomogły one SS-manów i elitarne jednostki spadochroniarzy w szturmowaniu bunkrów na Wzgórzu Zamkowym w Budapeszcie. Obrońcy wytrzymali około trzydzieści minut, po czym się poddali. Podczas gdy Niemcy atakowali bunkry, rząd Horthyego podpisał bezwarunkową kapitulację Węgier.
Aby utrzymać Węgry w stanie wojny ze Związkiem Radzieckim, Niemcy utworzyli nowy rząd, który anulował poprzednie postanowienia (między innymi o kapitulacji). Szefem rządu został wierny Hitlerowi Ferenc Szálasi – przywódca strzałokrzyżowców. Faszystowskie Państwo Węgierskie walczyło po stronie państw Osi do kwietnia 1945 roku, kiedy to ostatni niemieccy żołnierze zostali wyparci z Węgier przez Armię Czerwoną, a część z wiernych rządowi Szálasiego wycofała się wraz z nim do Niemiec i walczyła aż do ich ostatecznej kapitulacji.
Bibliografia Kozima Noboru: Bitwy Hitlera w II wojnie światowej. Tom 6, rozdział 7.
Panzerfaust Kategoria:Działania zbrojne w 1944 Kategoria:1944 na Węgrzech