Rodzaj anomalii oraz ich wielkość w dużym stopniu zależy od odległości między badanym obiektem a obiektem je wywołującym. Głębokość zalegania obiektów w tym wypadku jest bardzo ważna. Przeprowadzenie badań wymaga przygotowania siatki pomiarowej. Standardowa siatka pomiarowa składa się z prostokątów o bokach 0,5–1 m. Dzięki obecnym możliwościom technicznym możliwe jest przebadanie obszaru o wielkości 1 ha w ciągu dnia. Aparatura badawcza przechowuje dane w swojej pamięci. Po zakończeniu badań, wyniki można przenieść do komputera i poddać analizie.

Do prowadzenia badań metodą magnetyczną wykorzystuje się magnetometr protonowy. Mierzone zmiany są niewielkie i mogą być zakłócone aktywnością słoneczną lub instalacjami elektroenergetycznymi. Ograniczenia to zalegające blisko powierzchni ziemi złoża minerałów np. żelaza i w takim przypadku magnetometr nie wskazuje, co znajduje się poniżej. Dokładniejsze metody pomiaru opierają się na pomiarze różnicy pola magnetycznego dwóch sond, przyrząd badający różnicę natężenia pola nazywa się gradiometrem. Najlepsze wyniki osiągają do głębokości jednego metra.

Badania metodą magnetyczną są uzupełnieniem dla badań powierzchniowych. Metodą tą można przebadać łąki, pastwiska, lasy – czyli miejsca niesprzyjające prowadzeniu badań powierzchniowych. Wyniki badań są przedstawiane w postaci wykresów konturowych.

Bibliografia

Kategoria:Teoria i metodologia archeologii