Metoda elektrooporowa (geoelektryczna) w geologii i geofizyce – metoda wykorzystująca zjawisko różnego przewodnictwa prądu elektrycznego gruntu w zależności od jego składu i struktury. Wykorzystywana jest w rozpoznaniu budowy geologicznej, np. przy rozpoznawaniu struktur wodonośnych, złóż kruszywa i metali itp.
Metoda elektrooporowa znajduje zastosowanie w badaniach hydrogeologicznych i geologiczno-inżynierskich. Stosowana jest w poszukiwaniu wody i badaniu rozchodzenia się zanieczyszczeń. Skały nasiąknięte wodą wykazują mniejszą oporność niż skały suche, również woda zanieczyszczona np. przez pobliskie wysypisko śmieci posiada mniejszą oporność niż woda czysta.
Podstawy metody Prawo Ohma W metodach elektrooporowych używany jest prąd stały (lub prąd zmienny o na tyle niskiej częstotliwości żeby można było go uznać za stały), zatem spełnione jest prawo Ohma. Zgodnie z nim opór jaki stawia element obwodu elektrycznego można określić wzorem: