Po I wojnie światowej Związek wznowił w 1924 działalność w granicach II Rzeczypospolitej. W zarządzie Związku zaczęło działać wielu fachowców, wykształconych za granicą: O. Baczynska, Andrij Mudryk, T. Kotyk, Andrij Palij. W okresie II Rzeczypospolitej nastąpił zawrotny rozwój spółdzielni zrzeszonych w MasłosojuzieKazimierz Michał Ujazdowski, Zanim powstała Kultura, Lublin 2006, s. 76.. W 1939 skupiał ok. 500 000 gospodarstw rolnych w południowo-wschodnich województwach II Rzeczypospolitej na ok. 800 000 istniejących. Eksport masła w 1935 wyniósł 423 tys. kg, a obrót w 1938 – 12,1 mln zł. Masłosojuz eksportował masło m.in. do Niemiec, Austrii, Czechosłowacji, Danii, Francji i Szwajcarii. Masło trafiało również na rynek Mandżukuo. Działalność Masłosojuzu obsługiwał finansowo Centrobank.
Po agresji ZSRR na Polskę w 1939 zlikwidowany przez sowieckie władze okupacyjne, razem z innymi organizacjami spółdzielczymi. Odnowił swoją działalność 20 lipca 1941, podczas okupacji niemieckiej, przejmując wszystkie mleczarnie należące w latach 1939–1941 do sowieckiego Masłopromu. Dyrekcja w osobach Andrija Palija, Andrija Mudryka i Mychajła Chronowjata przeniosła się z dystryktu krakowskiego do Lwowa. Przewodniczącym Rady Nadzorczej został ponownie (od 1926) Julijan Pawłykowski.