Arvidsjaur: Svenskt militärhistoriskt bibliotek, 1993..
Cechy szczególne W działaniach wojennych towarzyszyła im zła sława wynikająca z okrucieństwa okazywanego zarówno nieprzyjacielskim żołnierzom (nie oszczędzali jeńców), jak i ludności cywilnejWydaje się, że sami Szwedzi zaczęli używać określenia „hakapelici” w celach propagandowych; szwedzcy i angielscy oficerowie w służbie szwedzkiej zastosowali je pierwsi w formie pisemnej (L.E. Wolke i inni: Wojna trzydziestoletnia, dz. cyt., s. 357).. Przypisywano ją nieokiełznanemu charakterowi Finów, a także stosowaniu wschodnich metod walki przejętych na pograniczu z Rosją. Postrach budził też fakt, że posługiwali się językiem nieprzypominającym żadnej znanej szerzej mowy.
Cechowała ich niezwykła lotność i ruchliwość, co upodabniało do polskiej jazdy tatarskiejZauważył to Charles Ogier w swym Dzienniku podróży do Polski 1635-1636: „Szwedzi mają Finów, podobnie jak Polacy Tatarów” (R. Brzeziński, R. Hook: The Army of Gustavus Adolphus, dz. cyt., s. 39).. Często uzbrojeni byli w zapożyczone z kawalerii Polaków szable i nadziaki. Podobnie jak zwykli rajtarzy czy dragoni, nie korzystali z opancerzenia ochronnego;