Erich Gröner (s. 62) twierdzi, że zasięg miał wynosić 36 800 m przy kącie podniesienia 30 stopni, podczas gdy William Garzke i Robert Dulin (s. 329) określają zasięg jako 37 800 m przy kącie podniesienia 33 stopnie.. Szybkostrzelność miała wynosić dwa strzały na minutę na działoGarzke i Dulin, s. 331. Nie określono jasno, w jaki radar kontroli ognia miałyby być wyposażone okręty, ale gdyby pancerniki miały być ukończone w 1944, prawdopodobnie byłyby wyposażone w urządzenia podobne do tych zastosowanych na pancerniku „Tirpitz” (który był wyposażany w 1943–1944)Garzke i Dulin, s. 337. Kilka dział kal. 406 mm było gotowych zanim prace nad pancernikami zostały wstrzymane. Zostały one potem użyte jako działa artylerii brzegowej, w Helu, dwóch bateriach w Norwegii oraz w baterii Lindemann we FrancjiBateria Lindemann otrzymała nazwę honorującą zmarłego komandora Ernsta Lindemanna, dowódcę pancernika „Bismarck”..