generał obiecuje hrabiemu de La Fère pomoc i eskortę w ich przetransportowaniu. Niestety, Monck znika, a wina za jego zniknięcia spada na Atosa. Generała Moncka porwał jednak d’Artagnan i jego ludzie, którzy przebrani za rybaków przybyli do obozu, a teraz zawieźli generała Karolowi II. Młody król każe puścić generała na wolność, zdobywając tym samym jego wdzięczność. Monck wraca z d’Artagnanem do obozu i ratują Atosa przed zlinczowaniem przez żołnierzy. Następnie Atos zabiera skarby i zawozi je Karolowi II do Holandii (tam przebywa obecnie król). D’Artagnan zostaje przy Moncku, który ma już pewien plan. Nie prowadzi na razie walki ze swym rywalem (również wrogiem Karola II), lecz czeka cierpliwie, aż żołnierze jego przeciwnika opuszczą swego wodza jeden po drugim, co nie trwa zbyt długo. Po zebraniu wielkich sił Monck wkracza do Londynu, który potem oficjalnie oddaje Karolowi II. Młody król, uzbroiwszy za pomocą skarbów swoje wojska, wjeżdża do stolicy Anglii i zostaje koronowany. Atos otrzymuje za swą służbę Order Złotego Runa, d’Artagnan zaś sporą sumę pieniędzy od generała Moncka, który złożył te pieniądze jako okup za swoją szpadę (cały czas bowiem uważał się za jeńca d’Artagnana, więc oddał mu swoją szpadę, którą następnie wykupił).