1 maja 1919 został adiutantem I Brygady Jazdy Wielkopolskiej. W kwietniu 1920 został zastępcą dowódcy 17 pułku ułanów Wielkopolskich. Od 4 września do 10 października 1920 oraz od 15 lipca 1921 pełnił obowiązki dowódcy 17 p.uł.Zatwierdzenie na stanowisku dowódcy pułku nastąpiło po 1924 r. W "Roczniku Oficerskim" z 1924 r. figuruje jako pełniący obowiązki dowódcy 17 p.uł. 15 maja 1929 powołany został na członka Oficerskiego Trybunału Orzekającego przy Biurze Personalnym Ministerstwa Spraw WojskowychW czasie pełnienia funkcji członka OTO pozostawał oficerem nadetatowym 17 p.uł. i występował w barwach tego oddziału.. Z dniem 30 kwietnia 1933 przeniesiony został w stan spoczynku.
W czasie kampanii wrześniowej dostał się do niemieckiej niewoli. Był jeńcem Oflagu VII A w Murnau. Po przewiezieniu z transportem chorych, zmarł w szpitalu Ujazdowskim w Warszawie, został pochowany na cmentarzu wojskowym na Powązkach.
Włodzimierz był żonaty z Marią z Rusieckich (1888–1976), z którą miał troje dzieci: Romana (ur. 5 stycznia 1914), porucznika 17 Pułku Ułanów Wielkopolskich, Piotra (ur.