Analogicznie spójkę po cesze czasowej wyróżnia się ze względu na opozycje form gramatycznych typu : („wychowuję”: „wychowam” / „będę wychowywać”, temat ), przy jednoczesnym istnieniu form analogicznych do : („kładziemy”: „położymy” / „będziemy kłaść”, temat , ). Pierwsza opozycja dowodzi, że cechą futurum jest Futurum activi i medii czasowników I koniugacji tworzone jest w klasycznym języku greckim za pomocą cechy czasowej przed końcówką fleksyjną właściwą dla analogicznych form praesentis., podczas gdy forma dowodzi, że końcówką fleksyjną dla pierwszej osoby l. mn. trybu orzekającego czasu teraźniejszego jest , wobec czego w formach analogicznych do uznaje się za spójkę (zamiast wyróżniania * jako cechy czasowej albo * jako końcówki fleksyjnej)Co za tym idzie, opozycja form 1. os. lm. indicativus praesenti activi II koniugacji (np. ) względem form koniugacji I (np. ) skłania do wyróżnienia spójki u tych drugich: zamiast uznania całego * za końcówkę fleksyjną. Z tego też względu koniugacja I (gdzie spójki występują znacznie częściej) nazywana bywa niekiedy „spójkową”..