Przeznaczony jest dla sieci posiadających do 500 routerów w wyznaczonym obszarze trasowania.
Routery korzystające z tego protokołu porozumiewają się ze sobą za pomocą pięciu komunikatów: – nawiązywanie i utrzymywanie relacji sąsiedzkich, – opis przechowywanych baz danych, – żądanie informacji na temat stanów połączeń, – aktualizacja stanów połączeń, – potwierdzenia stanów połączeń.
OSPF jest protokołem typu jedynie wewnątrz obszaru. Oznacza to, że w ramach pojedynczego obszaru wszystkie routery znają całą jego topologię i wymieniają się między sobą informacjami o stanie łączy, a każdy z nich przelicza trasy samodzielnie (zob. algorytm Dijkstry). Między obszarami OSPF działa jak protokół typu , co oznacza, że routery brzegowe obszarów wymieniają się między sobą gotowymi trasami. Istnienie obszaru zerowego umożliwia trasowanie pakietów pomiędzy obszarami bez powstawania pętli.
Aby zmniejszyć liczbę pakietów rozsyłanych w sieci, OSPF wybiera router desygnowany DR (ang. ) oraz zapasowy BDR (ang. ), które służą do wymiany informacji o stanie łączy z pozostałymi routerami OSPF.