Rokosz łowicki – rokosz zawiązany we wrześniu 1697 pod przewodnictwem prymasa Michała Radziejowskiego. Jednoczył przeciwników Augusta II Mocnego popierających kandydaturę księcia Conti na króla Polski.
August został wybrany mniejszością głosów, insygnia koronacyjne wykradziono ze skarbca na Wawelu przez dziurę wybitą w ścianieZ ośmiu senatorów (podskarbi koronny, kasztelan krakowski; wojewodowie: krakowski, poznański, wileński, sandomierski, kaliski i trocki), mających klucze do skarbca koronnego, sześciu należało do obozu Contiego. Kazimierz Jarochowski, Dzieje panowania Augusta II t. 1, s. 122n, koronacji, wbrew woli prymasa Radziejowskiego, samowolnie dokonał jego zastępca, biskup kujawski Stanisław Kazimierz Dąmbski, zyskując mało chwalebne miano rajfura korony polskiejPaweł Jasienica, Rzeczpospolita Obojga Narodów, PIW.
Zwołania sejmu pacyfikacyjnego dla pogodzenia obu obozów żądała część posłów na sejm koronacyjny 1697Tamże, s. 126–132..