Był rzecznikiem polonizacji Uniwersytetu Lwowskiego. W dobie autonomicznej w 1867 powołany został we Lwowie na pierwszą polską katedrę postępowania cywilnego, 24 czerwca 1867 został profesorem nadzwyczajnym, od 11 czerwca 1870 był profesorem zwyczajnymLudwik Finkel, Stanisław Starzyński, Historya Uniwersytetu Lwowskiego, Lwów 1894 cz. II s. 107–109.. W latach 1874–1875 był rektorem Uniwersytetu Lwowskiego, a w latach 1875–1876 dziekan Wydziału Prawnego. W 1883 przeszedł na emeryturę. W latach 1887–1890 prezes Izby Adwokackiej we Lwowie. Od 1867 zasiadał w Radzie Nadzorczej Banku Hipotecznego.
Był posłem na Sejm Krajowy I kadencji (1865-1867), II kadencji (1867-1869) i III kadencji (1870-1876), w I kadencji wybierany z kurii I (wielkiej własności) z obwodu stanisławowskiego, po rezygnacji Eustachego Rylskiego, w II kadencji z kurii III (miejskiej) z okręgu nr 14 – Stryj, w III kadencji z kurii I z obwodu nr 4 złoczowskiego. W Sejmie będąc stronnikiem A. Goluchowskiego należał do tzw. mameluków, W sejmie kilkakrotnie m.in. w 1866 i 1868 stawiał wnioski o spolszczenie szkolnictwa średniego i wyższego, przeciwstawiając się zarazem ostro dopuszczeniu na uniwersytecie lwowskim jęz. ukraińskiego.