Ostatecznie sakrę biskupią przyjął potajemnie 27 grudnia 1952 w Siedlcach w prywatnej kaplicy miejscowego biskupa diecezjalnego Ignacego Świrskiego, któremu asystowali Marian Jankowski, biskup pomocniczy siedlecki, i Aleksander Mościcki, biskup pomocniczy łomżyński. Ingres do katedry włocławskiej odbył 25 października 1953.
Kierując diecezją, dbał o rozwój intelektualny i duchowy kapłanów, katechizację dzieci, młodzieży i dorosłych, rozwój kultu świętych, szczególnie tych związanych z diecezją włocławską, propagowanie ekumenizmu. W kurii diecezjalnej zreorganizował prace wydziałów duszpasterskiego i katechetycznego. Przy wydziale duszpasterskim ustanowił innowatorski zespół z zadaniem omawiania aktualnych zagadnień moralno-duszpasterskich. Zarządził zorganizowanie Dni Maryjnych (1962), Dni Eucharystycznych będących faktycznie kongresem eucharystycznym diecezji (1963), Roku Serca Jezusowego (1964), Dni Ekumenicznych (1967), w latach 1960–1964 przeprowadził diecezjalny proces informacyjny biskupa Michała Kozala, a w 1967 synod diecezjalny. Ustanowił sześć parafii i poświęcił osiem kościołów. Zarządził zaadaptowanie części zakrystii południowej katedry włocławskiej na kaplicę Najświętszego Sakramentu.