umożliwiła Seleukosowi wkroczenie do Babilonu w tym samym roku i odzyskanie Mezopotamii. W 311 p.n.e. zawarto pokój, w wyniku którego Antygon miał zatrzymać całą Azję. Porozumienie nie obejmowało Seleukosa, ten jednak zdołał się obronić na swoim terytorium, a także rozszerzyć swoje władztwo na wschód.
Podczas tej wojny Antygon posłużył się hasłem wolności miast greckich, chcąc zwrócić część polis przeciwko Kassandrowi i Ptolemeuszowi. Został patronem tzw. Związku Wyspiarzy obejmującego miasta Cyklad.
Zawarty pokój nie był trwały w toku kolejnych działań wojennych Antygon zdobył hegemonię morską, oparła mu się tylko Rodos, którą bezskutecznie oblegał Demetrios (305/304 p.n.e.). W 306 p.n.e. Antygon ogłosił się królem (gr. basileus) ogłaszając się dziedzicem Aleksandra (nie żyli już jego następcy), wkrótce podobnie postąpili inni diadochowie. W 303 p.n.e. Demetrios zajął Korynt, po czym przyłączyła się do niego cała Achaja, Elida i część Arkadii. W 302 p.n.e. Antygon wraz ze swoim synem odnowił Związek Koryncki (powołany przez Filipa Macedońskiego w 337 p.n.e.).