thumb|right|Ulica Miodowa na obrazie Canaletta (1777) thumb|Ulica w 1908 roku thumb|Zniszczona zabudowa parzystej strony ulicy po II wojnie światowej, po lewej widoczny kościół kapucynów Ulica Miodowa – ulica w śródmieściu Warszawy.
Historia Ulica jest dawną drogą biegnącą za murami Starej Warszawy, łączącą dwa ważne trakty (współczesne ulice Senatorską i Długą). W XV wieku nosiła nazwę Przeczna, związaną z jej poprzecznym kierunkiem w stosunku do tych traktów.
W XVI wieku osiedlili się tutaj piekarze z Torunia, do czego nawiązuje obecna nazwa ulicy. Nazywana była także ulicą Miodowniczą, a w czasach Księstwa Warszawskiego, w latach 1808–1814, ulicą Napoleona.
3 listopada 1771 na ulicy Miodowej w pobliżu ulicy Koziej miało miejsce porwanie króla Stanisława Augusta Poniatowskiego przez grupę konfederatów barskich.
W 1829 na ulicy po raz pierwszy zastosowano asfalt. Ułożył go na chodnikach na swój koszt Edward Klopmann. Była to jednak próba nieudana.