W 1945 przed oblężeniem opuścił Wrocław i udał się do Lubania, a następnie do Litomierzyc. Po zakończeniu działań wojennych przebywał krótko w Zgorzelcu i Legnicy. 16 lipca 1945 po śmierci kardynała Adolfa Bertrama został wybrany na wikariusza kapitulnego archidiecezji wrocławskiej. Po spotkaniu z kardynałem Augustem Hlondem i przejęciu archidiecezji przez polskich administratorów (Gorzów, Opole, Wrocław) w miarę możliwości organizował życie religijne dla pozostających jeszcze na Śląsku niemieckich katolików.
W 1946 wyjechał z Wrocławia. Przebywał w Peine w Brytyjskiej Strefie Okupacyjnej. W 1947 osiadł w Görlitz w Radzieckiej Strefie Okupacyjnej. Objął rządy w niemieckiej części archidiecezji wrocławskiej. Mimo trudności podjął się reorganizacji podległego mu ordynariatu. Zorganizował kurię w Görlitz, seminarium duchowne w Neuzelle. Podzielił też administraturę zgorzelecką na sześć dekanatów.
W 1953 otrzymał przywilej noszenia infuły i pastorału. W 1959 został nominowany administratorem apostolskim w Görlitz i konsekrowany biskupem tytularnym Barca. W 1963 został mianowany asystentem tronu papieskiego.
Pochowany został przy kościele św.