Zajęto się wtedy również badaniami nad wybieraniem głównej przyczyny, a także łączonych przyczyn zgonu.
Okres po II wojnie światowej Kolejna klasyfikacja chorób i urazów powstała w 1944 r. i została opracowana przez Komitet ds. Statystyki Chorobowości Szpitalnej Medycznej Rady Badawczej. Opublikowano ją w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. Opierała się ona również na Międzynarodowej Liście Przyczyn Zgonów, jednak była bardziej wyczerpująca niż klasyfikacja z Kanady.
W 1945 r. powołany został w USA Komitet ds. Łączonych Przyczyn Zgonów, w którego skład wchodzili reprezentanci rządu Kanady, Wielkiej Brytanii i Organizacji Zdrowia Ligi Narodów. Zdefiniował on kierunek rozwoju klasyfikacji chorób i przyczyn zgonów, a także uznał, że obie te klasyfikacje powinny być połączone w jedną szczegółową listę. Ujednolicenie to ułatwiłoby znacznie prowadzenie statystyk, a także porównywanie chorobowości i umieralności.
Międzynarodowa Konferencja Zdrowia odbyła się w 1946 r. w Nowym Jorku. Powołana została na tej konferencji Tymczasowa Komisja Światowej Organizacji Zdrowia. Jej zadaniem było utworzenie Szóstej Rewizji Międzynarodowej Listy Chorób i Przyczyn Zgonów, przygotowanie terminów diagnostycznych.