Wiedeń, powstaje komitet, który ma na celu przygotowanie międzynarodowej klasyfikacji przyczyn zgonów. Na jego czele staje . 1893 r. Chicago, przedstawienie i przyjęcie raportu stworzonego przez komitet. Klasyfikacja ta opierała się na modelu Farra i została przedstawiona w trzech wersjach: skróconej, która zawierała 44 pozycje, drugą – 99 pozycji i szczegółową – 161 pozycji. W 1898 r. Za sprawą Amerykańskiego Towarzystwa Zdrowia Publicznego klasyfikacja ta została przyjęta przez Kanadę, Meksyk i U.S.A.
Kolejny Międzynarodowy Kongres odbył się w 1899 r. w Christianii, Bertillon przedstawił raport dotyczący Międzynarodowej Listy Przyczyn Zgonów, zalecono wtedy przyjęcie klasyfikacji przez kraje europejskie, a także na wzór Ameryki aktualizację Listy co dekadę.
XX w. W 1900 r. w Paryżu odbyła się I Międzynarodowa Konferencja ds. Rewizji Międzynarodowej Listy przyczyn Zgonów, w której brali udział przedstawiciele 26 krajów. Ustalono na niej dwie klasyfikacje, które opierały się na istniejącej Liście Zgonów: szczegółową, która zawierała 179 pozycji i skróconą – 35 pozycji, a także przyjęto, że rewizja klasyfikacji powinny mieć miejsce co 10 lat. Kolejne konferencje odbyły się w latach: 1909, 1920, 1929, 1938.