Wacław Hipsz (ur. 27 września 1903 w Warszawie, zm. 4 marca 1992Dziennik pisany nad Horyniem. Kalendarium Wołyńskie w Ostródzie) – polski duchowny katolicki, prezbiter diecezji łuckiej, wyświęcony w 1926.
W latach 1926–1935 był katechetą w Dubnie, a od 1935–1939 – prefektem szkół średnich we Włodzimierzu Wołyńskim. Po wybuchu II wojny światowej w 1939 roku wyjechał do Warszawy i pracował tam w tajnym nauczaniu. W 1941 zagrożony aresztowaniem przeniósł się do diecezji podlaskiej.
Od 1945 był kolejno proboszczem parafii WNMP Panny w Borysławicach Kościelnych i parafii św. Dominika w Bierzwiennie Długiej w dekanacie kolskim diecezji włocławskiej. W 1946 został prefektem i kapelanem szpitala w Koninie w tej samej diecezji.
W tym samym 1946 przeszedł do diecezji warmińskiej – jako prefekt w Olsztynie i duszpasterz w parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa Strona parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa, od 31 grudnia 1947Mieczysław Józefczyk, Kościół św. Mikołaja w latach 1945-2000, 2006, "Rocznik Elbląski" pod red. Andrzeja Grotha, za: Wypalone mury świątyni w morzu wypalonych domów proboszcz parafii św. Mikołaja i dziekan w Elblągu. Tu w 1948 ks. Wacław Hipsz rozpoczął odbudowę znajdującego się w morzu ruin kościoła św. Mikołaja. W dniu 7 maja 1948 ks.