W 1863 został ministrem wyznań i oświecenia publicznego. Przejściowo kierował także rumuńskim ministerstwem spraw zagranicznych. W 1867 organizował rumuński pawilon na wystawie światowej w Paryżu. W 1869 wziął udział w międzynarodowym kongresie antropologii i archeologii historycznej w Kopenhadze. W 1873 został członkiem korespondentem Instytutu Archeologicznego w Rzymie, rok później – dyrektorem Teatru Narodowego w Bukareszcie, a w 1879 – sekretarzem generalnym Akademii Rumuńskiej. W latach 1880–1881 pracował jako sekretarz poselstwa w Paryżu. W 1892 został mianowany dyrektorem Narodowego Instytutu Edukacji, zajmującego się m.in. publikacją podręczników szkolnych. W ostatnich latach życia borykał się z problemami zdrowotnymi i materialnymi. Związawszy się z nauczycielką geografii Hortensią Racoviță, popełnił samobójstwo przez przedawkowanie morfiny po odrzuceniu przez nią oświadczynAlexandru Odobescu şi dragostea ucigaşă.