Wyodrębnienie drugiego gatunku, P. blackfeetensis, bazuje na znalezisku należącym do Museum of the Rockies (MOR 454), opisanym przez innego znanego paleontologa, Jacka Hornera. Obejmuje ono pozostałości trzech lub czterech zwierząt odszukanych w montańskim hrabstwie Glacier. W tym przypadku szczątki spoczywały razem, co świadczy o wspólnym życiu tych prozaurolofów przynajmniej przez pewien czas. Prawdopodobnie zgromadziły się one wokół źródła wody, gdy zapanowała powódź. Choć wiele nazw gatunków dinozaurów kaczodziobych zsynonimizowano ze sobą, P. blackfeetensis wydaje się pewny

Paleoekologia Formacja Dinosaur Park, z której pochodzi Prosaurolophus maximus, stanowi pozostałości rzeki płynącej niegdyś przez równinę zalewową. Gdy Morze Środkowego Zachodu posuwało się na zachód, był to bagnisty teren o morskim klimacie, cieplejszym niż dzisiejsza Alberta, bez mrozów. Występowały w nim okresy suche i wilgotne. Iglaste dominowały w koronach lasów, poniżej w podszycie rosły paprotniki (w tym olbrzymkowce Cyatheales) i rośliny kwiatowe. W tej dobrze poznanej formacji P. maximus pojawia się tylko w jej górnej części, w której przejawiał się większy niż w dolnej wpływ morza. Jest jej najpopularniejszym hadrozaurem płaskogłowym, pojawia się pomiędzy osadami liczącymi od około 76 do około 74 milionów lat.