Na tej samej wystawie ogłoszono także wzorzec obydwu ras.
Ostatecznie standard dla wyżła niemieckiego długowłosego został opracowany w 1897 roku przez hodowcę i wielbiciela tej rasy, barona Friedricha von Schorlemer-Alst.
Wygląd thumb|250px|right|Głowa wyżła niemieckiego długowłosego Budowa Sylwetka wyżła niemieckiego długowłosego jest mocna i dobrze umięśniona, nisko osadzona. Głowa jest wydłużona i pokryta długim włosem. Stop lekko się wznosi i nie jest zbyt mocno zaznaczony. Trufla jest brązowa z możliwymi jaśniejszymi znaczeniami. Tułów posiada głęboką i szeroką klatkę piersiową, sięgającą wysokości stawów łokciowych. Kończyny tylne i przednie zarówno widziane z tyłu jak i z przodu tworzą linie proste, pionowe. Ogon jest noszony poziomo, ostatni fragment nieco wywija się do góry. Szata i umaszczenie Szata jest jedwabista i długa, jednak nie powinno występować nadmierne owłosienie. Od spodniej strony ciała włos jest dłuższy. Na grzbiecie i kończynach włos dłuższy formuje pióro i portki, na ogonie – chorągiew. Na tułowiu jest on przylegający, gładki lub lekko pofalowany, z obfitym podszerstkiem. Umaszczenie jakie występuje to: brąz, brąz ze znaczeniami białymi lub szarymi, dropiowate lub jaśniejszy deresz.