mały|upright|right|Pierwszy ks. ziębicki Bolko II z żoną Gutą, na tumbie (w Henrykowie) Księstwo ziębickie (, ) – dawne księstwo śląskie ze stolicą w Ziębicach, istniejące na obszarze obecnego Dolnego Śląska w latach 1321/1322–1742. Obszar dawnego księstwa ziębickiego zbliżony był do obecnego powiatu ząbkowickiego. Powstało poprzez wydzielenie z księstwa świdnickiego i pozostawało we władzy książąt z dynastii Piastów do 1428 i ponownie od 1542 do 1551 r.
Księstwo obejmowało miasta Ziębice, Bardo, Złoty Stok i Ząbkowice Śląskie, a w początkach swojego istnienia Kąty Wrocławskie, Sobótkę, Strzelin, Wiązów, Srebrną Górę i Dzierżoniów.
Historia księstwa Po śmierci księcia Henryka IV Probusa w 1290 r., w związku z podziałem dzielnicowym księstwa wrocławskiego, Ziębice i okolice znalazły się w granicach Księstwa świdnickiego, rządzonego przez księcia Bolka I Surowego. Po śmierci Bolka I w 1301 roku, zgodnie z zasadą podziałów dynastycznych, księstwo świdnickie przypadło w udziale nieletnim synom Bolka I: Bernardowi, Henrykowi i Bolkowi II. W 1322 r. najmłodszy z synów Bolko otrzymał we władanie wschodnią część księstwa świdnickiego z Ziębicami i Ząbkowicami, a Ziębice obrał za swoją siedzibę przybierając imię Bolka II. Powstało w ten sposób samodzielne piastowskie księstwo ziębickie.