Tytuły mistrzowskie W latach 1908–1929 piłkarskim mistrzem Finlandii zostawał zwycięzca corocznego turnieju pucharowego (nie mylić z rozgrywkami o Puchar Finlandii, które rozpoczęły się w 1955 roku). Rozgrywki te zdominowane były przez kluby z Helsinek, Turku oraz Wyborgu, które zajmowały obydwa miejsca w każdym z 21 finałów (rozgrywki nie odbyły się w roku 1914 z powodu wybuchu I wojny światowej). Począwszy od roku 1930 wprowadzono rozgrywki ligowe pod nazwą Mestaruussarja. Porządek rozgrywek został zaburzony w okresie II wojny światowej, kiedy dwukrotnie (w latach 1940 oraz 1942) ze względów bezpieczeństwa zrezygnowano z organizowania długoterminowego sezonu, a format ligowy zastępowano pucharowym. Pod koniec wojny, silną pozycję w fińskiej piłce nożnej uzyskała amatorska Federacja Sportowa Pracowników (Suomen Työväen Urheiluliitto – TUL). W latach 1945–1947 rozgrywano dwie osobne ligi, jedną dla klubów zrzeszonych w Fińskim Związku Piłki Nożnej (Suomen Palloliitto – SPL), drugą dla drużyn zrzeszonych w TUL. Każde z rozgrywek wyłaniały swojego osobnego zwycięzcę, jednak mistrzem Finlandii zostawała dopiero drużyna, która wygrywała organizowany na koniec sezonu turniej pucharowy dla najlepszych zespołów wewnętrznych lig SPL oraz TUL.