W Summa de confessionis discretione spisał różne grzechy, dał przegląd guseł i zabobonów praktykowanych wśród ludności słowiańskiej. Dokument ten dla jednych był przykładem zacofania i ukrytego pogaństwa Ślązaków, dla innych jest świadectwem bogactwa pierwotnej kultury Słowian, niemożliwym do uzyskania innymi metodami. Zapewne nie znając miejscowego języka a równocześnie będąc świadkiem owych praktyk Rudolf stara się je tłumaczyć porównując ze znanymi sobie obyczajami rzymskimi, germańskimi oraz żydowskimi. Rękopis brata Rudolfa zaginął w 1945 r. Dzięki notatkom Edwarda Karwota i jego książce Katalog magii Rudolfa najważniejszą jego część mogliśmy poznać przed odzyskaniem rękopisu, co nastąpiło w roku 1958. Według późniejszych badań Stanisława Rybandta rękopis brata Rudolfa pochodzi z początku XIV w. na co ma wskazywać krój pisma tytulików, które zdaniem autora zostały dodane już po napisaniu tekstu. Autorstwo rękopisu S. Rybandt przypisuje Rudolfowi z Biberach, cystersowi żyjącemu na pograniczu szwabsko-turyngskim. Przyczyn trwania pogańskich