Gaspare Spontini – w operze Olympie (1819 r.), Felix Mendelssohn-Bartholdy – w Uwerturze do Snu nocy letniej (1826 r.), Jacques Fromental Halévy - w operze Le Juif errant (1852 r.), Hector Berlioz - w Requiem (1837 r.) – pięć ofiklejd, w Symfonii fantastycznej (1830 r.) – dwie ofiklejdy, Giacomo Meyerbeer - w operze Robert Diabeł (1831 r.), Gaetano Donizetti - w operze "" (1841 r.), a także Richard Wagner, Michaił Glinka i wielu innych kompozytorów.
Około 1848 r. w Niemczech skonstruowana została tuba, ofiklejda szybko wyszła z użycia. Istnieje teoria, że Adolphe Sax dodając klarnetowy ustnik przekształcił ofiklejdę w saksofon. Jednakże we Francji ofiklejda, mając tam głębsze korzenie, wykorzystywana była do końca XIX wieku. W paryskiej operze ofiklejda używana była do 1874 r.
Przypisy
Kategoria:Aerofony ustnikowe Kategoria:Instrumenty dęte blaszane