stronnicy królowej odstąpili Spytka, co następnego dnia (6 maja 1439) spowodowało jego klęskę w bitwie pod Grotnikami, w której konfederaci zostali rozbici, a Spytko zmarł w wyniku odniesionych ran. Opór Oleśnickiemu stawiał jednak nadal Abraham Głowacz ze Zbąszynia. Obóz Oleśnickiego musiał się jednak zgodzić na ustępstwa, dopuszczając ludzi związanych z królową Zofią do urzędów (takich jak: Piotr Polak, Mikołaj Zakrzowski, Jan Mokrski, Mikołaj Lasocki, Piotr z Kamieńca, Dersław Włostowski, Dobek ze Szczekocin, Marcin z Grabowa), co w pełni zaowocowało dopiero w okresie panowania Kazimierza IV Jagiellończyka.
Przypisy
Bibliografia Antoni Prochaska: Konfederacja Spytka z Melsztyna. Lwów, 1887. Anna Sochacka. Konfederacja Spytka z Melsztyna z 1439 roku. Ruch ideologiczny czy rozgrywka polityczna?. „Rocznik Lubelski” 19 (1973), s. 41-65. Bożena Czwojdrak. Kilka uwag o konfederacji Spytka z Melsztyna z 1439 roku. [W:] Średniowiecze Polskie i Powszechne. T. 2. Katowice, 2002.
Kategoria:Husytyzm w Polsce ! Kategoria:Historia Nowego Korczyna Kategoria:Wojny domowe w historii Polski Kategoria:Wydarzenia 1439