W roku 1983 na podstawie RDJTF utworzono odrębne dowództwo United States Central Command (USCENTCOM). Nowa doktryna wymusiła opracowanie nowego uzbrojenia, które spełniałoby jej wymagania.
Uzbrojenie i wyposażenie sił szybkiego reagowania miało spełniać następujące warunki: transport strategiczny samolotami C-130 lub większymi, transport i wyładunek taktyczny w obszarze walki za pomocą lekkich i średnich śmigłowców oraz pojazdów transportowych, zdolność do wyładunku na otwartych plażach z lekkich okrętów i poduszkowców desantowych.
Jedną z ważniejszych kwestii było zapewnienie oddziałom desantowym wsparcia artylerii. Stosowana do tej pory przez USMC 155 mm haubica M198 była zbyt ciężka, aby możliwe było desantowanie jej z morza oraz transport śmigłowcami lżejszymi od CH-47 i CH-53. Z kolei używane w US Army haubice lekkie 105 mm M119 spełniające wymagania transportowe, cechowały się zbyt małą donośnością i siłą rażenia amunicji.
Wobec tego w roku 1986 wspólnie USMC i US Army określiły wstępne wymagania operacyjne dla nowej haubicy holowanej kalibru 155 mm.