Miało ponad czterdzieści wydań w czterech językach (łacińskim, francuskim 1544, holenderskim 1545 i hiszpańskim 1548). Zawierało także mapy uwzględniające ostatnie odkrycia geograficzne w tym zarys kontynentu Ameryki.
W 1527 roku Apianus został profesorem matematyki na uniwersytecie w Ingolstadt. Niemcy utrzymują, że już wtedy znał regułę ułatwiającą liczenie kolejnych potęg dwumianu zwaną dziś trójkątem Pascala. Jednak jego trójkąty nawiązują do Platona i jego dzieła Timajos objaśnionego przez Archimedesa. Są to pierwsze liczby tetraktysa (znaki albo jedynki liczy się w poziomie jako: 1, 2, 3 itd. do 8, w dwóch ciągach, osobno liczby nieparzyste i parzyste). Tetraktys był podstawą gamy niebieskiej i tzw. harmonii Sfer a co za tym idzie boskiej proporcji. Mogło się to też łączyć ze szczególnym położeniem planet, mającym decydujący wpływ na przyszłość urodzonych w momencie największej harmonii. Apianus za swe prace z astronomii i matematyki praktycznej prawdopodobnie w 1532 roku zyskał uznanie cesarza Karola V (hobbysty kosmografa), a przy tym szereg przywilejów m.in. tytuł szlachecki dla siebie i dwóch swoich synów. Herb i treść przywileju zamieszczono w Astronomicum Caesareum.