W późniejszych źródłach – Turberville (1575), Buffon (XVIII wiek) – są przytaczane opisy psów zaliczanych do terierów zarówno wysokonożnych, jak i niskonożnych. Rozróżnienie to wiązało się z użytkowością tych psów. Krótkonożna odmiana z szorstką sierścią była ceniona za upór i odwagę w wypłaszaniu i dławieniu zwierzyny z nor. Psy gładkowłose z kończynami dłuższymi brały udział w nagankach na zwierzynę leśną.
Na wystawach psów organizowanych w Anglii do roku 1862 nie istniała oddzielna klasa dla terierów. Od tego też roku zaczęto psy tej grupy rozgraniczać na poszczególne rasy. Do rangi psa rasowego spośród terierów został podniesiony jako pierwszy foksterier i w roku 1878 odmiana szorstkowłosa pojawiła się pierwszy raz na wystawie w Birmingham. Zdjęcia niektórych wymarłych ras terierów, zachowały się do dziś. Przykładem jest terier staroangielski (Old English terrier), którego eksterier był bardzo zbliżony do teriera walijskiego. Ostatniego osobnika z tej rasy zaprezentowano na wystawie w 1900 roku. Do terierów wymarłych zalicza się także staroangielskiego teriera białego (Old white English terrier), u którego zakaz kopiowania uszu, wprowadzony w 1895 roku przez Kennel Club, doprowadził do silnego spadku zainteresowania tą rasą.