Stefan Otwinowski (ur. 3 marca 1910 w Pyzdrach, zm. 30 stycznia 1976 w Krakowie) – polski prozaik, dramatopisarz i publicysta.

Życiorys Urodził się w rodzinie Stanisława, właściciela apteki, i Ludomiły z Królikowskich. Dzieciństwo spędził w Grodźcu. W 1929 ukończył Państwowe Gimnazjum Humanistyczne im. Adama Asnyka w Kaliszu. Studiował filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim. Debiutował jako prozaik w 1934. W 1934 otrzymał nagrodę literacką miasta Kalisza im. Adama Asnyka za swoją pierwszą powieść pt. Życie trwa cztery dni. Podczas wojny był działaczem kulturalnego podziemia.

Po wojnie zamieszkał w Krakowie, gdzie w latach 1946–1956 był kierownikiem literackim tamtejszych teatrów; pisał felietony i współredagował „Dziennik Literacki” (1949–1950) i potem „Życie Literackie” (1951–1976). W latach 1947–1976 (z małymi przerwami) był prezesem krakowskiego oddziału Związku Literatów Polskich. W 1953 podpisał rezolucję ZLP w sprawie procesu krakowskiego.

Zmarł w Krakowie, pochowany w alei zasłużonych cmentarza Rakowickiego (kwatera LXIX pas A-II-17). mały|Grób Stefana Otwinowskiego na cmentarzu Rakowickim