Boguszów (niem. Gottesberg) – dzielnica miasta Boguszów-Gorce na Dolnym Śląsku, w latach 1499–1972 samodzielne miasto.
Historia Boguszów powstał jako osada górnicza po odkryciu w masywie góry Chełmiec żył rudy srebra i ołowiu w XIV wieku. Odkrywcami złoża i pierwszymi mieszkańcami wsi byli gwarkowie z Saksonii. Osada pierwszy raz wymieniana w 1392 szybko się rozwijała i już w 1499 z rąk czeskiego króla Władysława II Jagiellończyka otrzymała prawa miejskie i liczne przywileje górnicze. W roku 1613 śląski regionalista i historyk Mikołaj Henel z Prudnika wymienił miejscowość w swoim dziele o geografii Śląska pt. Silesiographia podając jej łacińskie nazwy: Gotsbergum, Gotzbergum, Holibergiorum.
Przez całą swoją historię głównym źródłem bogactwa miasta było górnictwo. Oprócz eksploatacji złóż rud sztolniami lokowanymi w stoku Chełmca, od 1529 działała też kopalnia głębinowa, a jej szyb znalazł się na środku rynku miejskiego. Miasto początkowo było własnością władz państwowych, a następnie sprzedawano je właścicielom prywatnym, by w końcu trafić w ręce właścicieli Książa – rodziny Hochberg (górna część miasta) i Czetryców (część dolna). W 1554 Boguszów został spalony w wielkim pożarze, później doznał zniszczeń w czasie wojny trzydziestoletniej i znów w pożarze 1724.