Narada działaczy OHPL po zaproszeniu na nią trzech grup harcerzy i instruktorów ("grupa Kamińskiego", "grupa warszawska" oraz oficjalna reprezentacja Chorągwi Krakowskiej ZHP), w wyniku zawartego kompromisu, przekształciła się w Krajowy Zjazd Działaczy Harcerskich, obradujący do 10 grudnia 1956. Uchwalił on m.in. Uchwałę w prawie organizacyjnych podstaw działania, która stwierdzała:
Uchwała miała charakter stricte estetyczny, a właściwie to nawet mylący, gdyż de iure Związek Harcerstwa Polskiego istniał nieprzerwanie przez cały czas, a jego „likwidacja” (a w praktyce wchłonięcie przez ZMP) z 1949 nie miała żadnych podstaw prawnych. Figurował nadal w rejestrach państwowych, z obowiązującym przedwojennym statutem, zaś niektóre jego struktury wznowiły działalność już na kilka dni przed tą uchwałą (Chorągiew Krakowska ZHP).
Główni działacze Główni działacze władz OHPL, którzy do lat siedemdziesiątych w różnym czasie kierowali ZHP: Janina Balcerzak, Zofia Zakrzewska, Wiktoria Dewitz, Jerzy Majka, Jerzy Żołnierkiewicz, Stanisław Bohdanowicz, Władysław Pancerz, Marek Wardęcki, Jan Kinast, Roman Muranyi.
Zobacz też Harcerstwo w okresie stalinizmu
Bibliografia
Kategoria:Historia harcerstwa Kategoria:Organizacje w PRL Kategoria:Związek Młodzieży Polskiej