Pierwszą jego książką była wydana własnym nakładem powieść współczesna Zocha (1902), która w swej treści nawiązywała do „Karykatur” Jana Augusta Kisielewskiego. Owocem jego wyprawy na Kaukaz oraz pobytu w Tyflisie, w latach 1900–1901, była napisana prozą i wierszem książka, pt. Mozaika kaukaska (1905).

Podczas studiów na Sorbonie poznał wielu artystów, m.in. Auguste Rodina, Konstantina Balmonta, Lwa Tołstoja i innych. W 1907 zgłosił swoją kandydaturę do paryskiej masońskiej loży Wielkiego Wschodu Francji.

Po powrocie do Warszawy był recenzentem teatralnym i sekretarzem redakcji „Prawdy”. Współpracował również z „Tygodnikiem Ilustrowanym” i „Nową Gazetą”. W latach 1913–1916 był redaktorem czasopisma „Wieś i Dwór”.

Był jednym z sygnatariuszy sporządzonej 22 lutego 1916 Deklaracji Stronnictw Niepodległościowych Królestwa oraz przedstawicieli bezpartyjnych w sprawie utworzenia państwa polskiego. W latach 1916–1919 był zastępcą sekretarza Uniwersytetu Warszawskiego, a następnie w latach 1919–1922 pełnił funkcję sekretarza generalnego warszawskich Teatrów Miejskich. W 1920 podpisał deklarację grupy pisarzy lewicowych protestujących przeciw panującej w kraju reakcji. Treść deklaracji odczytano na Wszechdzielnicowym Zjeździe Literatów Polskich w Warszawie.