Uwięziony pod koniec powstania w Brodach, uciekł z aresztu i przedostał się do Szwajcarii i dalej do Francji.
W ostatnich latach na emigracji Czapski działał jako prezes komitetu b. wojskowych polskich w Paryżu. W czasie oblężenia Paryża w roku 1871 walczył jako szeregowiec w pieszych oddziałach Gwardii Narodowej. W roku 1874 uzyskał zezwolenie władz austriackich na osiedlenie się w Galicji i osiadł najpierw w Zboiskach, po czym przeniósł się do Krakowa, gdzie zmarł w przytułku dla ubogich w wieku lat 94 (Polska Encyklopedia Powszechna PWN podaje niewłaściwy rok zgonu, 1890).
21 stycznia 1933 prezydenta RP Ignacy Mościcki nadał Krzyż Niepodległości z mieczami „poległym i zmarłym Powstańcom 1863 r., jako symbol uznania ich zasług w walce o niepodległość Polski”.
Bibliografia Polski Słownik Biograficzny, t. IV, Kraków 1938
Przypisy
Kategoria:Absolwenci i studenci Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego Józef Hutten-Czapski Kategoria:Członkowie Towarzystwa Demokratycznego Polskiego Kategoria:Generałowie powstania styczniowego Kategoria:Oficerowie kawalerii powstania