W 1974, w myśl uzgodnień władz Politechniki Poznańskiej i Instytutu Podstawowych Problemów Techniki PAN (IPPT PAN) w Warszawie, podjął pracę i brał udział w utworzeniu placówki PAN w Poznaniu – Samodzielnej Pracowni Teorii Konsolidacji i Termodyfuzji IPPT PAN – otwierającej nowe pola badawcze dotyczące materiałów z wewnętrzną strukturą oraz ośrodków porowatych, przepuszczalnych, nasyconych cieczą. W tej jednostce był organizatorem Zespołu Naukowego, planów badawczych i projektów grantowych. W 1982 uzyskał stopień doktora habilitowanego w IPPT PAN na podstawie rozprawy „Mechanika silnie odkształcalnych ośrodków o anizotropowej przepuszczalności”. Tytuł profesora nauk technicznych otrzymał w 1992. Kierował Pracownią Mechaniki Materiałów Porowatych (1983 – 1996), w roku 1996 objął stanowisko profesora zwyczajnego.