w oryginalne niemniej jednak odpowiedni fragment brzmi Bare ruin'd choirs, where late the sweet birds sang co jasno skazuje na jego takie właśnie przeznaczenie przez niektórych badaczy jest odbierany jako kolejna metafora, wydaje się jednak, że trzeba rozumieć go dosłownie – ze względu na politykę Henryka VIII prowadzoną w tamtym okresie w Anglii istniało wiele opuszczonych klasztorów.
Druga metafora jest zdecydowanie bardziej tradycyjna, życie jest w niej porównane do zachodzącego słońca, na miejsce którego przychodzi noc, bliźniaczka śmierci.
Ostatnia, trzecia matefora ukazuje gasnący ogień, Przez to pożarty, co dotąd pożerał. Szekspir jest zdania, że to, co w młodości pozwalało mu korzystać z życia, teraz może doprowadzić go do śmierci.
Istotne jest, że wszystkie procesy te, zarówno pory roku jak i wschody i zachody słońca, mają charakter cykliczny. Z drugiej strony jednak zmienia się czas ich trwania: najpierw jest to kilka miesięcy, później doba, ogień zaś gaśnie ledwie kilka godzin.
Zakończenie utworu stanowi bezpośrednie odniesienie do tajemniczego młodzieńca, który darzy poetę coraz większym uczuciem:Widzisz to, rośnie twoje miłowanieChcesz kochać wiedząc, że przyjdzie rozstanie.
Uwagi
Linki zewnętrzne The Sonnets – pełny tekst wraz z komentarzem
Kategoria:Sonety Williama Shakespeare’a