W latach 30. należał do najlepszych bokserów wagi muszej w Polsce. Był kilkukrotnym mistrzem Warszawy w tej kategorii wagowej oraz mistrzem Polski w 1933 roku (jako pierwszy żydowski pięściarz) i wicemistrzem w 1934 roku. Z powodzeniem wystartował na Mistrzostwach Europy w Boksie w Budapeszcie w 1934 roku, zdobywając brązowy medal.
W latach 1934–1939 16 razy wystąpił w reprezentacji Polski, odnosząc 14 zwycięstw, raz remisując i raz przegrywając przez dyskwalifikację. Na 135 stoczonych oficjalnie walk wygrał ponad 120. Kilka dni po Nocy kryształowej (13 listopada 1938 roku) odniósł zwycięstwo w meczu Polska-Niemcy (przegranym przez Polskę 4:12) w Hali Stulecia we Wrocławiu nad Nikolausem Obermauerem, późniejszym wicemistrzem Europy. To wydarzenie zyskało duży rozgłos w społeczności żydowskiej w Polsce. Zbiegiem okoliczności (kontuzja dłoni) nie wystąpił na ringu na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Berlinie w 1936 roku (już w Berlinie podjęto decyzję o wystawieniu za niego Edmunda Sobkowiaka). Za złamanie bojkotu Igrzysk został usunięty z żydowskiego Związku Drukarzy i zaczął zarabiać na życie jako szofer-mechanik.