nazywano go też „krążownikiem Rudnickiego”). Projekt ten 15 kwietnia 1935 roku został zatwierdzony przez Radę Obrony i rozpoczęto pracę nad jego budową.
Projekt techniczny okrętu, który otrzymał ostatecznie oznaczenie K (prawdopodobnie od kriejserska – krążownicza) oraz numer serii XIV, został ukończony w 1936 roku i zamówiono wówczas trzy pierwsze jednostki tego typu. Budowę ich rozpoczęto w grudniu 1936 roku w stoczni im. André Marty (zakład nr 194) w Leningradzie. Następnie w latach 1937–1938 rozpoczęto budowę kolejnych okrętów tego typu, które budowane były w stoczniach Leningradu. Łącznie rozpoczęto budowę 12 okrętów podwodnych typu K.
Pierwszy gotowy okręt oznaczony K-1 wszedł do służby 26 maja 1940 roku. Jeszcze do czerwca 1941 do służby w radzieckiej marynarce wojennej weszło dalsze pięć okrętów tego typu (K-2, 3, 21, 22, 23). W związku z atakiem Niemiec na ZSRR budowa sześciu kolejnych została znacznie opóźniona, ostateczne pięć z nich zostało ukończonych w trakcie wojny (K-51, 52, 53, 55, 56). Jeden (K-54) został zezłomowany przed ukończeniem, już po zakończeniu II wojny światowej.