W przypadku Jerzego Giedroycia stosuje się zwyczajowo szczególną pisownię jego nazwiska, przyjętą przez niego samego po 1945 i pozostaniu na uchodźstwie dla uniknięcia konieczności stosowania polskiej litery „ć” w językach obcych, a więc: w mianowniku Giedroyc, w przypadkach zależnych przed końcówką pojawia się zmiękczenie: Giedroycia, Giedroyciowi, Giedroyciem, o GiedroyciuPoradnia językowa: Giedroyc..
Do rewolucji październikowej uczył się w gimnazjum w Moskwie, po przejęciu władzy w Rosji przez bolszewików przeniósł się do Massoniusa w Mińsku, znajdującym się od 21 lutego 1918 pod okupacją niemiecką (Ober-Ost), naukę kontynuował w Warszawie, dokąd rodzina przeniosła się w 1919 rokuAndrzej Stanisław Kowalczyk, Giedroyc Jerzy, [w:] Leksykon kultury polskiej poza krajem od roku 1939, t. 1, red. Krzysztof Dybciak i Zdzisław Kudelski, Lublin 2000, s. 124.. Absolwent Gimnazjum im. Jana ZamoyskiegoW: Smolna 30. Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego Warszawa: PIW, 1989, spis absolwentów na s. 345 poz. 16. jako „Jerzy Giedroyć” (z „ć”). w Warszawie (1924). W szkole miał problemy z niektórymi przedmiotami, na przykład z matematyką. W tym okresie pasjonował się Stefanem ŻeromskimAutobiografia na cztery ręce, s. 18. Studiował prawo (w latach 1924–1929) i historię (1930–1931) na Uniwersytecie Warszawskim.