W 1929 rozpoczął badania w dziedzinie biofizyki, pracując jednocześnie w Instytucie Patologii Szpitala West Penn w Pittsburghu. Publikacje z dziedziny biofizyki przyniosły mu światowy rozgłos. W 1931 powrócił do Polski, pracował na Uniwersytecie Warszawskim w Zakładzie Fizyki Doświadczalnej i jednocześnie był doradcą naukowym spółki metalurgicznej „Zakłady Ostrowieckie”. Opracował i opatentował elektrody do spawania stali, badał zjawiska fluorescencji. W 1932 doktoryzował się w dziedzinie filozofii.

W 1934, jako podporucznik łączności rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział w rezerwie do Pułku Radiotelegraficznego w Warszawie.

W latach 1934–1937 pracował w Moskwie w Oddziale Biofizyki w Instytucie Badań Fizjologicznych, był jednocześnie konsultantem Instytutu Fizyki Akademii Nauk ZSRR, publikując w tym czasie prace z fizyki doświadczalnej. Po powrocie do kraju został kierownikiem Oddziału Aparatów Elektromedycznych w Centrali Zaopatrywania Instytucji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.