Tu-95 (, kod NATO Bear) – radziecki strategiczny samolot bombowy dalekiego zasięgu i rozpoznawczy z okresu zimnej wojny, opracowany w biurze konstrukcyjnym Tupolewa. Napędzany przez cztery silniki turbośmigłowe NK-12 ze śmigłami przeciwbieżnymi. Pozostaje w służbie lotnictwa ZSRR, a następnie Rosji od 1955 roku. Pierwotnie skonstruowany do przenoszenia wolno spadających bomb, w tym jądrowych, od lat 60. używany jako nosiciel pocisków manerwujących. Obok Tu-160 stanowi podstawowe uzbrojenie rosyjskiego lotnictwa strategicznego. Pokrewny morski samolot patrolowy nosi oznaczenie Tu-142.
Historia powstania thumb|left|Tu-95MS Po rozpoczęciu zimnej wojny oraz opracowaniu przez ZSRR własnej bomby atomowej zaszła potrzeba skonstruowania międzykontynentalnego bombowca dalekiego zasięgu, który byłby w stanie osiągnąć terytorium USA, do czego nie był zdolny Tu-4 – kopia amerykańskiego Boeing B-29 Superfortress z II wojny światowej. Wojna koreańska ostatecznie wykazała, że silniki tłokowe osiągnęły kres swoich możliwości technicznych. Nowo powstały prototypowy konstrukcji Andrieja Tupolewa, napędzany czterema silnikami tłokowymi, był w stanie dolecieć do USA, ale miał zbyt słabe osiągi, w tym prędkość ok. 600 km/h.